ΑΝΔΡΕΑΣ

Έχουμε πλατύτερου δρόμους αλλά στενότερες αντιλήψεις. Ξοδεύουμε πολλά και έχουμε λίγα. Αγοράζουμε πολλά αλλά απολαμβάνουμε λίγα έχουμε μεγαλύτερα σπίτια και μικρότερες οικογένειες περισσότερες ανέσεις αλλά λιγότερο χρόνο. Έχουμε περισσότερα πτυχία αλλά λιγότερο λογικούς ανθρώπους περισσότερη γνώση μα λιγότερη κρίση. Έχουμε πολλούς ειδήμονες αλλά περισσότερα προβλήματα. Πολλαπλασιάσαμε τα υπάρχοντα μας και μειώσαμε τις αξίες μας. Μιλάμε πολύ, αγαπάμε σπάνια...και μισούμε συχνά. Μάθαμε πως να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην αλλά δε μάθαμε να ζούμε. Προσθέσαμε χρόνια στην ζωή μας αλλά όχι ζωή στα χρόνια μας. Κατακτήσαμε το διάστημα και χάσαμε τον δικό μας πλανήτη. Ζούμε στην εποχή των υψηλών κερδών και των ρηχών ανθρωπίνων σχέσεων. Υπάρχουν περισσότερα τρόφιμα αλλά χειρότερη διατροφή και πείνα .Η βιτρίνα της ζωής μας φαίνεται πλούσια και γεμάτη... Η αποθήκη της όμως έρημη και άδεια

Γιατί τα ποδήλατα είναι καλύτερα από μία γυναίκα
1. Τα ποδήλατα τα καβαλάς και δεν πιάνουν παιδί.
2. Μπορείς να το καβαλάς όποτε σου αρέσει.
3. Όταν τα καβαλάς φτάνουν μαζί με εσένα ταυτόχρονα.
4. Δεν παραπονιέται εκτός και αν συμβεί κάτι πραγματικά άσχημο.
5. Μπορείς να το μοιρασθείς με τους φίλους σου.
6. Το ποδήλατο δεν ενοχλείται σχετικά με το πόσοι το καβαλάνε.
7. Το ποδήλατο δεν γκρινιάζει αν έχεις και άλλα ποδήλατα.
8. Το ποδήλατο δεν νοιάζεται αν κοιτάς άλλα ποδήλατα.
9. Το ποδήλατο δεν νοιάζεται αν αγοράζεις περιοδικά με ποδήλατα.
10. Αν πάθει κάτι μπορείς εύκολα να το φτιάξεις.
11. Για να μην το χάσεις μπορείς να το δένεις.
12. Μπορείς να πάρεις ένα μαύρο ποδήλατο και να μην έχεις πρόβλημα να το δείξεις στη μαμά σου.
13. Εάν μιλήσεις άσχημα στο ποδήλατο σου δεν χρειάζεται να του ζητήσεις συγνώμη πριν το ξανακαβαλήσεις.
14. Μπορείς να το καβαλάς όση ώρα θες και αυτό δεν θα παραπονεθεί ότι πονάει ποτέ.
15. Δεν θα σου παραπονεθεί ποτέ ότι είσαι κακός αναβάτης.

Δυστυχώς όλοι έχουν κάτι να πουν...Και τις περισσότερες φορές έχουν και το δικαίωμα γιατί το βίωσαν αρκετά κοντά τους και όπως σχεδόν πάντα, με το ίδιο αποτέλεσμα. Χάθηκαν πολλοί και η λίστα έχει πολλές άδειες στήλες ακόμα. Όσοι τα δοκίμασαν, δεν ξεκόλλησαν. Δεν κέρδισαν το δικαίωμα να διαχειρίζονται την ζωή τους – γιατί την έχασαν.

Δεν αντιστάθηκαν στο κατεστημένο – γιατί το υπηρέτησαν. Δεν πάλεψαν με τις ερινύες – γιατί τις τάισαν. Δεν βρήκαν παραδείσους – γιατί δεν υπήρξαν. Δεν βρήκαν ποτέ την άλλη όχθη – γιατί το ποτάμι ήταν θάλασσα και πνίγηκαν μέσα της. Τα ναρκωτικά – ο σύγχρονος Άδης του ανθρώπου, το μεγαλύτερο κόλπο για να φυλακίσεις ψυχές, να τις υποδουλώσεις και αφού τις αφαιμάξεις, να τις σκοτώσεις.

Κάποτε δοκίμασα και εγώ(1 ΦΟΡΑ), αλλά ήμουν τυχερός, γιατί και σε αγαπησιάρικη οικογένεια μεγάλωσα και δεν ήμουν λιώμα από ερωτική απογοήτευση και κύρια, είχα αρκετή δύναμη μέσα μου για να το παλέψω...Οι υπόλοιποι γύρω μου, οι σύγχρονες περιφερόμενες μοναξιές, ψάχνουν παρκάκια σκοτεινά, εγκαταλελειμμένα σπίτια όπως οι ψυχές τους, κλέβουν ότι κλέβεται και κάποιο «ωραίο» πρωινό, πιο νεκροί από τους νεκρούς, μοντέλα φωτογράφων και πεταχτά θέματα σε δελτία ειδήσεων.

Πόσοι ακόμα αναρωτιέμαι....και δεν βρίσκω άκρη. Τι απέγινε το κράτος που υποσχόταν λαγούς με πετραχήλια; Τι απέγιναν οι μεθαδόνες, τα κέντρα απεξάρτησης και οι θεραπευτικές κοινότητες; Τι απέγινε ο διαχωρισμός σε σκληρά και μαλακά; Η αποποινικοποίηση; Τελικά μας απάντησε κανείς εάν οι φυλακές είναι γεμάτες από εμπόρους ή από κακόμοιρους που δεν πρόλαβαν να πετάξουν το 1 γραμμάριο χασίς; Υπάρχει κάποιο πλάνο που να βασίζεται η πολιτισμένη κοινωνία για να αντιμετωπίσει τον ξεπεσμό της;

Ποιός αξιολογεί την πορεία του πλάνου αυτού; Και πόσο επιτυχημένο μπορεί να είναι όταν πλέον συναγωνιζόμαστε τα γκέτο της Αμερικής σε ποσοστά, ηλικίες, θύματα; Άρχισε μήπως η ενημέρωση της νεολαίας στα σχολεία και αν ναι, γιατί τα ναρκωτικά πουλιούνται έξω από τα σχολεία, από ποιόν και για πόσο;

Κουράστηκα ρε αδέρφια να ακούω τα ίδια πράγματα 30 χρόνια τώρα. Βαρέθηκα. Μπούχτισα. Δεν πάει άλλο λέμε. Σήμερα ήταν άγνωστος, αύριο εγώ, εσύ, ο φίλος, η σχέση, τα αδέρφια σου...Πότε επιτέλους θα δοθούν κάποιες απαντήσεις και γιατί κανείς σε αυτόν τον τόπο, από αυτούς που οργάνωναν με εξαιρετική επιτυχία τις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις και πορείες, δεν έκανε ποτέ, μια διαμαρτυρία για την άρνηση του κράτους να αντιμετωπίσει το πρόβλημα που κοστίζει ανθρώπινες ζωές και κύρια ανθρώπινο πόνο; Είναι πιο σημαντικός ο πόλεμος στο Ιράκ για τους Έλληνες, από το ότι χάνουν καθημερινά παιδιά, δίχως να κάνουν κάτι;

Μήπως πρέπει να κοιτάξουμε και λίγο γύρω μας εκτός από μέσα μας; Το Ολλανδικό μοντέλο το απορρίψαμε; Πότε; Αυτό που ακολουθήσαμε και ακολουθούμε αποδείχτηκε καλύτερο; Υπάρχει κάποιος Χριστιανός που να ξέρει τι ακριβώς συμβαίνει;

Την ίδια στιγμή, άνθρωποι από 13 μέχρι 65 ετών, πεθαίνουν καθημερινά, αφού πρώτα εξευτελίσουν τον εαυτό τους, τους οικείους τους και κύρια την πολιτισμένη κοινωνία μας. Με ευχές και κατάρες δεν αντιμετωπίστηκε ποτέ ένα πρόβλημα. Πόσο μάλλον όταν είναι τόσο παλαιό, τόσο δύσκολο και τόσο πολύπλοκο.

Φυσικά και το μεγαλύτερο κομμάτι ευθύνης ανήκει στο κάθε άτομο ξεχωριστά. Μυαλό έχουμε όλοι, καλό θα ήταν να μην το εξαντλούμε σε ανούσια πράγματα, αλλά σε θέματα ζωής. Όσο αποτελεσματικά και εάν λειτουργεί ένα κράτος πρόληψης και πρόνοιας, δεν μπορεί να απαγορέψει σε κανέναν, να είναι αυτόχειρας και σε μερικές περιπτώσεις, ηλίθιος.